จุดกำเนิดจากเด็กบ้านนอก ชีวิตห่างไกลความเจริญ เป็นลูกชาวนา หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน (จำยอมแบบสิโรราบแม้ในใจไม่อยากเป็น) แค้นนัก ไม่มีหนทางแก้ไข เมื่อเกิดมาแล้วจึงจำยอม หันซ้ายแลขวาเราก็ไม่ต่างอะไรกับอีกหลายๆคนในสังคมเดียวกัน แต่ทุกครั้งที่ก้มหน้าลงดินมักตอกย้ำกับตัวเองว่าเราจะไม่มีทางยอมเป็นแบบนี้ตลอดชีวิตแน่ในใจจึงคิดหาหนทางออกจากความจน ความลำบาก ความทุกข์ ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร
จนวันหนึ่งน้องชาย ซึ่งตอนนั้นเขาเรียนอยู่มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่ โทรมาแจ้งข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัวเพื่อประดิษฐาน ณ มหาธรรมกายเจดีย์ พ.ศ. ๒๕๔๐ เพียงได้ยิน คำว่า "ธรรมกาย" เสียงจากโทรศัพท์ คำนี้ผ่านหูลงมาสู่ใจและลงไปถึงศูนย์กลางกาย(กลางท้องตอนนั้นยังไม่รู้จัก) ทำให้อึ้งไป ๓ วิ และคิดในใจว่าคำนี้มันมีอยู่จริงๆในโลกนี้ด้วยหรืออัศจรรย์แท้ ทำไมมันคุ้นมาก คุ้นเหมือนเคยได้ยินทุกวัน แต่เราเพิ่งได้ยินวันนี้เองเมื่อฟังการเชิญชวนจากน้องชายแล้วตัดสินใจสร้างองค์พระทันที ๒ องค์ ให้พ่อกับแม่ (เพราะท่านละโลกไปแล้วทั้ง ๒ คน) หลังจากที่วางหูโทรศัพท์เสร็จแล้วยังคิดในใจมีคำนี้ในโลกด้วยรึ เราไม่ได้หูฝาดใช่ไหม ดีใจมากจนเนื้อนี้เต้นเลย (เรื่องจริง) เพราะหลังจากที่พ่อกับแม่เสียชีวิตไปแล้ว เราก็เหมือนไม่มีที่เพิ่งที่ไหนอีก ชีวิตเงียบและเหงามากพอได้ยินคำว่าธรรมกาย ความอัศจรรย์เกิดขึ้นในใจเหมือนเรามีที่เพิ่งที่อยู่ลึกๆในใจนั้นได้หวนกลับคืนมาเจอกันอีกครั้ง จากนั้นก็พยายามเสาะแสวงหาผู้นำบุญที่จะพามาวัดพระธรรมกายจนได้เจอ ต่อมาวันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๑ ได้เดินทางมาวัดพระธรรมกายครั้งแรก มาร่วมงานมาฆบูชา
ครั้งแรกที่ได้เห็นวัดพระธรรมกาย และมหาธรรมกายเจดีย์ ความรู้สึก ณ ตอนที่รู้ว่าองค์พระของเราอยู่บนโน้นบนโดมสีทองความปลื้มไม่รู้มาจากไหน ปลื้มมากๆเลยขนนี้ลุกตั้งเลย คิดในใจเราได้เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างพระแม้เพียงส่วนน้อย แต่ความปลื้มนั้นมันมากมายมหาศาลเกินจะคณานับได้ คนธรรมดาอย่างเรา คนจนๆอย่างเรา คนไม่มีอะไรเลยอย่างเรา ช่างอัศจรรย์แท้และเป็นบุญโดยแท้ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ท่านได้ให้บุญใหญ่ด้วยการให้โอกาสเราได้มีส่วนร่วมฝากฝังสมบัติไว้ในพระพุทธศาสนาได้เป็นเจ้าขององค์พระธรรมกายที่ประดิษฐาน ณ มหาธรรมกายเจดีย์ ที่มีองค์พระประจำตัวของผู้มีบุญนับล้านองค์ เมื่อความปลื้มเกิดครั้งแรกแล้ว หลังจากวันนั้นก็ตัดสินใจครั้งที่ ๒ ปิดบัญชีทางโลกเปิดบัญชีบุญสร้างองค์พระเพิ่มอีก ๗ องค์ นี้แหละเป็นบุญที่ฉันปลื้มมากที่สุดครั้งแรกในชีวิต
ครั้งแรกที่ได้เห็นวัดพระธรรมกาย และมหาธรรมกายเจดีย์ ความรู้สึก ณ ตอนที่รู้ว่าองค์พระของเราอยู่บนโน้นบนโดมสีทองความปลื้มไม่รู้มาจากไหน ปลื้มมากๆเลยขนนี้ลุกตั้งเลย คิดในใจเราได้เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างพระแม้เพียงส่วนน้อย แต่ความปลื้มนั้นมันมากมายมหาศาลเกินจะคณานับได้ คนธรรมดาอย่างเรา คนจนๆอย่างเรา คนไม่มีอะไรเลยอย่างเรา ช่างอัศจรรย์แท้และเป็นบุญโดยแท้ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ท่านได้ให้บุญใหญ่ด้วยการให้โอกาสเราได้มีส่วนร่วมฝากฝังสมบัติไว้ในพระพุทธศาสนาได้เป็นเจ้าขององค์พระธรรมกายที่ประดิษฐาน ณ มหาธรรมกายเจดีย์ ที่มีองค์พระประจำตัวของผู้มีบุญนับล้านองค์ เมื่อความปลื้มเกิดครั้งแรกแล้ว หลังจากวันนั้นก็ตัดสินใจครั้งที่ ๒ ปิดบัญชีทางโลกเปิดบัญชีบุญสร้างองค์พระเพิ่มอีก ๗ องค์ นี้แหละเป็นบุญที่ฉันปลื้มมากที่สุดครั้งแรกในชีวิต
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น